Wie pakt in uw gemeente de bal op?

Blog | Cristan Segers

Wie pakt in uw gemeente de bal op?

De gemeenteraadsverkiezingen komen eraan. Nieuwe raden, nieuwe wethouders, nieuwe plannen. En dus ook nieuwe keuzes over wonen, duurzaamheid of zorg. En ja, ook over sport. En dat is allesbehalve een bijzaak.

Want terwijl in het gemeentehuis vergaderd wordt, staan ergens in de wijk kinderen op een nat veld te trainen. Vrijwilligers zijn vroeg opgestaan om het clubhuis schoon te maken, in het zwembad trekt een groepje senioren rustig baantjes en in een sportzaaltje beginnen de Zumba-dames aan hun les. 

Sport gebeurt elke dag. Als de stille motor van een vitale gemeente.

Ook landelijk groeit dat besef. In het coalitieakkoord krijgt sport en bewegen nadrukkelijk een plek. Met aandacht voor preventie, gezondheid, ontmoeting. Met minder regeldruk voor verenigingen en hopelijk met méér financiële investeringsmogelijkheden voor accommodaties. Volgens NOC*NSF wordt daarmee de maatschappelijke waarde van sport expliciet erkend. Terecht. Want sport verbindt, voorkomt en versterkt.

Sport is niet alleen een hobby voor de zaterdagmiddag. Het is een basisvoorziening. Net zo essentieel als een school of buurthuis. Sterker nog: sport helpt óók bij grotere opgaven. Denk aan verduurzaming, slim ruimtegebruik en leefbare wijken. Juist nu nieuwe coalities worden gevormd, is dit hét moment om sport een vaste plek aan tafel te geven.

Ruimte voor sport is ruimte voor mensen.

Ruimte voor sport: geen loze kreet

In groeigemeenten is elke vierkante meter kostbaar. Woningbouw vraagt dringend om ruimte. De plek van die oude gymzaal, centraal in de wijk, is toch ideaal voor huizen? En sportparken belanden al snel “aan de rand van de stad”. In die beperkte meters ligt ook juist een kans. Wat als sport niet het sluitstuk is, maar het startpunt? Als u velden, scholen en parken slim weet te combineren? Als een sportpark een ontmoetingsplek wordt, een groene long, een plek waar de wijk samenkomt? En als binnensport gecombineerd kan worden met onderwijs of zorg?

In krimpregio’s speelt iets anders. Minder leden, minder gebruik en stijgende kosten. Sluiten lijkt logisch, maar voelt als verlies. Juist daar helpt slimmer organiseren, samenwerken en delen. Want overal is de vraag hetzelfde: hoe houden we sport dichtbij en toegankelijk?

Een Integraal Huisvestingsplan voor Sport (IHP) helpt daarbij. Keuzes maken vanuit overzicht. Wat is er nodig? Wat kan blijven? Wat moet anders? Zo worden keuzes minder spannend en beter uitlegbaar.

De gymzaal: bedompt en verouderd

Ze staan in elke gemeente, meestal al 35 jaar of langer. De gymzaaltjes. Waar de plaatselijke tafeltennisvereniging in zit. Of dat zaaltje naast het buurthuis waar ’s-avonds gebiljart wordt. Een versnipperd landschap waar essentiële, verbindende activiteiten plaatsvinden. En waar al generaties lang gesport wordt. 

De verduurzamingslag is kostbaar, er is geen overzicht en ook buurtbewoners willen ook betrokken worden bij de keuzes voor nieuwbouw of samenvoeging. Het online afwegingskader helpt dan om goede keuzes te maken in ambities en de maatschappelijke waarde te behouden. Met een meerjareninvesteringsplan (MJIP) legt u de investeringen voor de komende jaren vast.  

Zwembaden: nat, duur en onmisbaar

Vrijwel elke gemeente kent het dossier: zwembad. Vaak te duur, te oud, te ingewikkeld. En toch… onmisbaar. Want hier leren kinderen zwemmen. Mensen komen er om te revalideren en het is vaak een plek waar buurtgenoten elkaar ontmoeten. Ja, zwembaden kosten geld. Maar met subsidies, slimme renovaties en energiemaatregelen kunnen ze verrassend toekomstbestendig worden. Soms zelfs energieneutraal. Het gesprek gaat dan niet meer over sluiten, maar over: hoe maken we dit bad klaar voor de volgende generatie? Dat is een heel andere vraag.

Sportpark als open uitnodiging

De mooiste sportparken hebben geen drempel. Geen hek met daarachter een niet toegankelijk eiland. Een sportpark moet een plek zijn waar je vanzelf binnenloopt. Waar kinderen spelen, mensen wandelen, de hardloper zijn parcourtje rent en ouderen op een bankje bijpraten. In zo’n sportpark lopen groen, ontmoeting, bewegen en sport in elkaar over. 

Haal het hek weg, letterlijk of figuurlijk, en het park gaat leven. Dan wordt sport en bewegen niet iets wat voorbehouden is aan leden, maar toegankelijk is voor alle inwoners van de wijk. 

Sport: een boeiende portefeuille

De komende bestuursperiode biedt kansen. Voor gezondere inwoners, voor sterkere verenigingen. Om de wijk leefbaar en vitaal te maken, waar mensen elkaar ontmoeten en kennen. Dat vraagt bestuurders die verder kijken dan de stenen en de cijfers. Die zien wat er gebeurt op dat veld, in dat zwembad, in die kantine. Sport is geen sluitpost. Het is de motor van een gezonde, duurzame en sociale gemeente.

Dus als straks de nieuwe plannen op tafel liggen, is er eigenlijk maar één vraag: Wie pakt de bal op? Want ruimte voor sport is ruimte voor iedereen.